﻿Adventure in the 9 Kingdoms
ตอนที่ 6 — เมืองที่ไม่มีใครควรอยู่ลำพัง
“Takechi!”
June ตะโกนสุดเสียง
มือของเธอคว้าไปข้างหน้า
แต่สิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความว่างเปล่า
แสงสีขาวฉีกกระแสมิติออกเป็นสามสาย
Takechi ถูกเหวี่ยงออกไปด้านหนึ่ง
Andre อีกด้านหนึ่ง
“Andre!”
เด็กหนุ่มชาวฝรั่งเศสหันกลับมา
June เห็นปากเขาขยับ
แต่เสียงถูกกลืนไปกับกระแสแสง
เธอหันอีกด้าน
“Takechi!”
Takechi ยังรู้สึกตัว
ยังยื่นมือมาหาเธอ
แต่มันไกลออกไปเรื่อย ๆ
ก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นสีขาว
June จำภาพสุดท้ายได้อย่างชัดเจน
ทั้งสองคนยังมีชีวิตอยู่
⸻
เสียงเด็กหัวเราะดังอยู่ใกล้ ๆ
June ลืมตาขึ้นทันที
“Takechi!”
เธอลุกเร็วเกินไปจนหน้ามืด
“โอ๊ย…”
มือยันลงกับพื้น
หญ้า
เธอก้มมอง
ไม่มีพื้นกระเบื้อง
ไม่มีอาคารเรียน
ไม่มีเสียงแอร์หรือรถยนต์
รอบตัวเป็นทุ่งกว้างสีเขียว
ต้นไม้ใหญ่เต็มไปด้วยดอกไม้สีชมพูอ่อน
ลำธารไหลผ่านเนินเขา
ไกลออกไปมีเมืองหนึ่งทอดตัวอยู่ตามหุบเขา
บ้านจำนวนมากตั้งรวมกันเป็นกลุ่ม
หลังคาสีแดงส้ม
ถนนเล็ก ๆ เชื่อมบ้านแต่ละกลุ่มเข้าหาลานกลาง
June รีบหยิบโทรศัพท์
หน้าจอดับสนิท
“ไม่ติดจริง ๆ ด้วย…”
เธอมองรอบตัว
“Andre!”
ไม่มีเสียงตอบ
“Takechi!”
เงียบ
ความกลัวเริ่มไหลขึ้นมา
June หลับตา
ทั้งคู่มาด้วยกัน
เธอเห็นด้วยตาตัวเอง
“อยู่โลกเดียวกัน…”
June พึมพำ
“ต้องอยู่โลกเดียวกัน”
แสงสีฟ้าอ่อนปรากฏตรงหน้า
เธอถอยทันที
ตัวอักษรโปร่งใสลอยขึ้นกลางอากาศ
ตรวจพบผู้ถูกอัญเชิญ
ชื่อ: JUNE
สถานะ: ปลอดภัย
“รู้ชื่อฉันด้วย?”
หน้าต่างอีกบานเปิด
STATUS
Level 1
HP — 100 / 100
MP — 50 / 50
STR — 10
VIT — 10
AGI — 10
INT — 10
WIS — 10
WILL — 10
ตราวงกลมเก้าจุดปรากฏบนหลังมือ
Initial Skill Unlocked
CONNECTION SENSE — Lv.1
สามารถรับรู้ความเชื่อมโยงที่ผิดปกติระหว่าง
บุคคล / อารมณ์ / พลังเวท
ภายในขอบเขตจำกัด
June มองข้อความ
“แล้วหาสองคนนั้นได้ไหม?”
เธอนึกถึง Takechi
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลอง Andre
ก็ไม่มี
June ถอนหายใจ
“ของที่อยากได้ที่สุดดันใช้ไม่ได้”
“พี่สาว?”
เสียงเด็กดังจากด้านหลัง
June หันขวับ
เด็กผู้ชายอายุราวแปดเก้าขวบยืนอยู่ริมทาง
ในมือถือตะกร้าผลไม้
เขาจ้องชุดนักเรียนของเธออย่างสงสัย
June มองกลับ
“สวัสดี…”
“พี่มาจากเมืองไหน?”
June ชะงัก
สิ่งที่ได้ยินเป็นภาษาไทย
แต่การขยับริมฝีปากของเด็กไม่เหมือนภาษาไทยเลย
“พูดอีกทีได้ไหม?”
เด็กยิ่งงง
“พี่มาจากเมืองไหน?”
June พึมพำ
“ระบบแปลภาษาอีกแล้วสินะ…”
“อะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร”
เธอย่อตัวลง
“แถวนี้เรียกว่าอะไร?”
เด็กชี้ไปยังเมือง
“ลูเมีย”
“เมืองใหญ่ไหม?”
“ใหญ่สิ”
เด็กตอบทันที
“เมืองแห่งสายสัมพันธ์”
June มองไปตามนิ้ว
“เมืองแห่งสายสัมพันธ์?”
“อื้ม”
เด็กยิ้ม
“ที่ลูเมีย ไม่มีใครควรต้องอยู่คนเดียว”
June หยุดนิดหนึ่ง
“แล้วถ้ามีคนอยากอยู่คนเดียวล่ะ?”
เด็กทำหน้าประหลาด
“ทำไม?”
June หัวเราะ
“ไม่มีอะไร”
เด็กหยิบผลไม้สีแดงออกจากตะกร้า
“พี่หิวไหม?”
“นิดหน่อย”
เขายื่นให้
“กินสิ”
June รับมา
“ขอบคุณนะ”
“ไปบ้านข้าด้วยกันไหม?”
“ไม่เป็นไร ฉันต้อง—”
เด็กจับมือเธอทันที
“ถ้าแม่รู้ว่าข้าปล่อยคนหลงทางไว้กลางทุ่ง แม่ต้องดุแน่”
June ถูกลากไปตามถนน
“เดี๋ยว ๆ!”
เด็กไม่ปล่อย
June มองมือเล็ก ๆ ที่จับเธอ
สุดท้ายก็ยอมเดินตาม
“โอเค ๆ ไปก็ได้”
⸻
ยิ่งเข้าใกล้ลูเมีย
June ยิ่งเห็นความแตกต่างของเมือง
บ้านส่วนใหญ่ไม่มีรั้ว
บางหลังมีทางเดินเชื่อมถึงกันโดยตรง
ตามลานชุมชนมีโต๊ะอาหารยาวตั้งไว้
ชายชราคนหนึ่งถือของหนัก
ยังไม่ทันเดินสิบก้าว ก็มีคนสองคนเข้ามาช่วย
หญิงสาวอุ้มเด็กอยู่หน้าบ้าน
เพื่อนบ้านเดินมารับเด็กไปเล่นโดยไม่ต้องขอ
บนกำแพงไม้มีข้อความ
ถ้ามีมาก จงแบ่ง
อีกแห่งหนึ่งเขียนว่า
ถ้าต้องการ จงบอก
และเหนือประตูเมืองมีข้อความขนาดใหญ่
ไม่มีชีวิตใดเติบโตได้เพียงลำพัง
June หยุดอ่าน
“อันนี้ก็ดีนะ”
เด็กหันมา
“แน่นอน”
June แอบยิ้ม
Takechi คงถามว่า ‘ไม่มีเลยจริงเหรอ?’
ส่วน Andre…
น่าจะเข้าไปกินข้าวบ้านคนอื่นเรียบร้อยแล้ว
“หัวเราะอะไร?”
“คิดถึงเพื่อน”
เด็กมองเธอ
“เพื่อนอยู่ที่นี่ด้วย?”
“มีสองคน”
June มองเมือง
“แต่ฉันไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”
เด็กตอบง่าย ๆ
“งั้นก็ต้องหา”
“ใช่”
“ถ้าคนเมืองเรารู้ ทุกคนจะช่วย”
June ยังไม่รู้ว่า—
คำว่า ทุกคน
ของเด็กคนนั้นจริงจังขนาดไหน
⸻
“คนหลงทาง!”
เด็กตะโกนทันทีที่ถึงบ้าน
“ข้าพาคนหลงทางมา!”
June รีบห้าม
“ไม่ต้องประกาศดังขนาดนั้นก็ได้!”
หญิงวัยกลางคนวิ่งออกมา
“ตายจริง!”
เธอจับสองมือ June
“หนาวไหม?”
“ไม่ค่ะ”
“หิว?”
“นิดหน่อย”
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่—”
หญิงคนนั้นหมุน June ซ้ายขวา
“ตัวเล็กนิดเดียว”
June รีบพูด
“หนูอายุสิบแปดแล้วนะคะ”
หญิงคนนั้นชะงัก
“จริงหรือ?”
June พยักหน้า
“ทำไมทุกคนทำหน้าแบบนั้น?”
“ไม่มีอะไร”
เธอดัน June เข้าบ้าน
“กินก่อน”
“หนูอยากถามเรื่อง—”
“กินก่อน”
ไม่ถึงห้านาที June ก็ถูกจับนั่งหน้าโต๊ะอาหาร
ซุป
ขนมปัง
เนื้อย่าง
ผัก
ผลไม้
และอาหารอีกหลายอย่างเต็มโต๊ะ
หญิงคนนั้นชื่อ มาเรีย
หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที June ก็รู้จักสามีของมาเรีย ลูกสามคน หญิงชราบ้านข้าง ๆ และคนส่งขนมปังซึ่งเดินเข้ามาแล้วนั่งกินด้วยโดยไม่มีใครถาม
June มองจำนวนคนที่เพิ่มขึ้น
“ทุกคนเป็นญาติกันเหรอคะ?”
มาเรียหัวเราะ
“ไม่”
“แล้วทำไมนั่งกินด้วยกันได้หมด?”
“โต๊ะอาหารไม่ต้องใช้สายเลือดถึงจะนั่งร่วมกันได้”
June เงียบ
ประโยคนั้นทำให้ความกลัวในใจลดลงอย่างประหลาด
เธอมองเก้าอี้ว่างสองตัวฝั่งตรงข้าม
ถ้าสองคนนั้นอยู่ด้วยก็คงดี
“เจ้ามาจากไหน?”
ใครคนหนึ่งถาม
June วางช้อน
“อีกโลกค่ะ”
ทั้งโต๊ะเงียบ
“อีกโลก?”
เธอเล่าแบบสั้นที่สุด
โรงเรียน
วงแหวน
สามคนถูกดูดเข้ามา
แล้วถูกแยก
มาเรียถามทันที
“เพื่อนเจ้าอยู่ที่ไหน?”
June ส่ายหน้า
“ไม่รู้ค่ะ”
เด็กชายพูด
“งั้นช่วยหาสิ!”
หญิงชราพยักหน้า
“ส่งข่าวไปตามครอบครัว”
“ไปถามคนขับเกวียน”
“ข้ารู้จักคนเฝ้าประตูเหนือ”
ทุกคนเริ่มคุยพร้อมกัน
June ต้องยกมือ
“เดี๋ยวค่ะ!”
เสียงเงียบลง
“ขอบคุณจริง ๆ นะคะ”
“แต่ทุกคนไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้”
มาเรียขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
“ก็…ทุกคนมีเรื่องของตัวเอง”
“แล้วอย่างไร?”
June ชะงัก
มาเรียพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
“ตอนนี้เจ้าต้องการความช่วยเหลือ”
“วันหนึ่งถ้าข้าต้องการ เจ้าก็อาจช่วยข้า”
“คนเราอยู่กันแบบนี้”
June ยิ้ม
“ค่ะ”
เธอชอบความคิดนี้
มากด้วย
⸻
หลังอาหาร June เดินชมเมืองกับมาเรีย
ข่าวเรื่องเด็กสาวจากต่างโลกแพร่เร็วอย่างเหลือเชื่อ
คนที่ไม่รู้จักเข้ามาถาม
“มีที่พักหรือยัง?”
“กินพอไหม?”
“ต้องการเสื้อคลุมหรือเปล่า?”
หญิงคนหนึ่งยื่นผ้าคลุมให้
ชายอีกคนยื่นอาหารสำหรับเดินทาง
เด็กหญิงคนหนึ่งยื่นดอกไม้
“อันนี้ไม่ได้ช่วยอะไร แต่สวย”
June หัวเราะ
“อันนี้ชอบที่สุดเลยค่ะ”
ตรงหัวมุมถนนมีหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ กำลังช่วยหญิงชราถือกล่อง
“ลิอา”
มาเรียเรียก
หญิงสาวหันมา
“ท่านป้ามาเรีย”
“นี่ June”
ลิอายิ้ม
“ยินดีต้อนรับสู่ลูเมีย”
“ขอบคุณค่ะ”
ทันใดนั้น—
Connection Sense ทำงาน
เส้นแสงจำนวนมากปรากฏขึ้นรอบตัวผู้คน
บางเส้นสีทอง
บางเส้นสีฟ้า
June รับรู้ความหมายได้อย่างคลุมเครือ
ความรัก
มิตรภาพ
ความไว้ใจ
แล้วสายตาหยุดที่ลิอา
มีเส้นหนึ่งสีแดงคล้ำ
มันพันรอบหน้าอกของหญิงสาว
ปลายอีกด้านทอดเข้าไปในบ้านตรงข้าม
CONNECTION SENSE
Abnormal Bond Detected
Emotional Components:
Care
Guilt
Obligation
Fear of Separation
June ขมวดคิ้ว
ลิอาสังเกต
“มีอะไรหรือ?”
“เปล่าค่ะ”
ประตูบ้านเปิด
ชายสูงวัยเดินออกมา
“ลิอา”
หญิงสาวหันทันที
“ค่ะพ่อ”
“แม่เจ้าเรียก”
สีหน้าเธอเปลี่ยน
“เป็นอะไร?”
“นางไม่เห็นเจ้าก็เป็นห่วง”
“ข้าบอกแล้วว่าจะมาช่วยส่งของแค่ครู่เดียว”
ชายสูงวัยถอนหายใจ
“เจ้าก็รู้ว่าแม่เจ้าเป็นอย่างไร”
ลิอาก้มหน้า
“ค่ะ”
June เห็นเส้นสีแดงรัดแน่นขึ้น
ลิอาหันมายิ้ม
“ขอตัวก่อนนะ”
“ค่ะ”
เมื่อเธอเดินกลับบ้าน June ถาม
“ลิอาอยู่กับพ่อแม่เหรอคะ?”
“ใช่”
มาเรียตอบอย่างชื่นชม
“นางเป็นลูกที่ดีมาก”
“แม่ไม่แข็งแรง นางเลยดูแลมาตลอด”
หญิงชราเสริม
“จริง ๆ นางเคยสอบได้ทุนไปเรียนเมืองหลวงด้วย”
June หันทันที
“แล้วทำไมไม่ไป?”
ทุกคนเงียบเล็กน้อย
“แม่ของนางเสียใจ”
มาเรียตอบ
“ร้องไห้อยู่หลายวัน”
“แต่ไม่ได้ห้ามนะ”
หญิงชรารีบพูด
“นางบอกว่าถ้าลิอาอยากไปก็ไปได้”
June มองบ้าน
“แล้วลิอาเลือกอยู่เอง?”
ทุกคนพยักหน้า
“เพราะรักแม่”
June ไม่พูด
Connection Sense ยังคงแสดง
Guilt
Obligation
Fear of Separation
คำว่า รัก
กับสิ่งที่เธอกำลังเห็น—
ยังไม่ตรงกันเสียทีเดียว
⸻
เย็นวันนั้น
ชายขับเกวียนคนหนึ่งมาหา June
“ได้ยินว่าเจ้าตามหาคนต่างถิ่น”
June ลุกทันที
“เห็นเหรอคะ?”
“อาจใช่”
“ผู้ชาย?”
“ใช่”
“ผมเข้ม?”
“น่าจะ”
“เห็นที่ไหน?”
“ถนนเหนือ”
หัวใจ June เต้นแรง
“ไปทางไหน?”
“คาราวานกำลังมุ่งไปทางชายแดนอาณาจักรที่สาม”
“ไกลไหมคะ?”
มาเรียตอบ
“ใช้เกวียนเร็วก็ประมาณสองวัน”
June ตัดสินใจทันที
“งั้นพรุ่งนี้เช้าหนูจะไป”
ห้องเงียบ
มาเรียมองเธอ
“พรุ่งนี้เลย?”
“ค่ะ”
“เร็วเกินไป”
“แต่ถ้านั่นเป็น Takechi หรือ Andre—”
หญิงชราคนหนึ่งพูด
“พักอีกสองสามวันก่อนสิ”
“ให้คนของเราส่งข่าวไปก่อน”
June ส่ายหน้า
“ขอบคุณค่ะ แต่หนูต้องไปเอง”
มาเรียจับมือ
“อย่างน้อยอยู่ถึงงานเลี้ยงพรุ่งนี้ค่ำก่อน”
June มองเธอ
“หนูอยากอยู่ค่ะ”
“จริง ๆ”
“แต่เพื่อนหนูก็คงกำลังตามหาหนูเหมือนกัน”
มาเรียเงียบ
รอยยิ้มยังอยู่
แต่ June รู้สึกได้ทันทีถึงความผิดหวัง
Connection Sense ทำงาน
เส้นสีทองระหว่างเธอกับคนในห้อง—
มีเส้นสีแดงบาง ๆ พันเข้าไป
Emotional Shift Detected
Care → Attachment Risk
June จ้องคำว่า Attachment
ภาพหนึ่งวาบขึ้นมาในหัว
⸻
หลายเดือนก่อน
สนามโรงเรียนช่วงเย็น
เด็กสาวคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่ข้าง June
“ถ้าฉันไปจริง…เธอจะโกรธไหม?”
June มองเพื่อน
ในมือของอีกฝ่ายมีเอกสารตอบรับจากโรงเรียนในต่างประเทศ
June เงียบอยู่นาน
“โกรธสิ”
เพื่อนเงยหน้าทันที
June พูดต่อ
“แล้วก็คงเสียใจมากด้วย”
“งั้นฉัน—”
“แต่ความเสียใจของฉันไม่ใช่เหตุผลที่เธอต้องทิ้งสิ่งที่เธอต้องการนะ”
เด็กสาวนิ่ง
June มองเอกสารในมือเธอ
“ฉันคิดถึงเธอได้”
“ไม่อยากให้ไปก็ได้”
“แต่ถ้าฉันรักเธอจริง…ฉันก็ไม่ควรทำให้เธอต้องอยู่เพื่อจัดการความรู้สึกของฉัน”
⸻
“June?”
เสียงมาเรียทำให้ภาพหายไป
June กระพริบตา
“คะ?”
“เป็นอะไร?”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
แต่ตราบนหลังมือของ June สว่างขึ้นชั่วครู่
มีข้อความหนึ่งปรากฏเร็วมาก
Prior Integration Detected
แล้วหายไป
June ขมวดคิ้ว
“เมื่อกี้อะไร…”
เสียงกรีดร้องดังมาจากบ้านตรงข้าม
“ช่วยด้วย!”
ทุกคนหันขวับ
เพล้ง!
เสียงของแตก
“บ้านลิอา!”
June วิ่งออกไปทันที
⸻
ลิอาคุกเข่าอยู่กลางห้อง
แม่ของเธอนอนอยู่บนพื้น
“แม่!”
June รีบเข้าไป
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้าไม่รู้!”
ลิอาร้องไห้
“นางพูดว่าหายใจไม่ออกแล้วก็ล้ม!”
June มองหญิงคนนั้น
ไม่มีบาดแผล
แต่ Connection Sense ระเบิดขึ้น
เส้นสีแดงคล้ำจำนวนมหาศาลพันอยู่รอบตัวแม่
เชื่อมไปหาลิอา
สามี
และคนอื่น ๆ
ตรงกลาง—
มีร่างสีดำคล้ายเด็กผอมแห้งเกาะอยู่
แขนหลายข้างกำสายสัมพันธ์เอาไว้
มันกระซิบ
“อย่าให้ลูกไป…”
“ถ้านางรักเจ้า นางต้องอยู่…”
“ถ้านางเลือกชีวิตตัวเอง…นางก็ไม่ได้รักเจ้า”
หน้าต่างสีแดงเปิด
DEMON INFLUENCE DETECTED
Rank: D — Estimated
Feeding Source:
Fear of Abandonment
Love fused with Possession
Synchronization: 71%
June หันไปหาลิอา
“วันนี้คุณบอกแม่เรื่องจะออกจากเมืองใช่ไหม?”
ลิอาชะงัก
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ตอบก่อน”
ลิอาก้มหน้า
“ข้าได้รับโอกาสไปฝึกงานที่เมืองหลวง”
“แล้วแม่?”
“นางบอกว่าดีใจ”
“แล้ว?”
“นางไม่ยอมกินข้าว”
“ถามข้าว่า ถ้านางป่วยตอนข้าไม่อยู่ ใครจะดูแล”
Synchronization: 76%
มาเรียพูด
“นางก็แค่เป็นห่วงลูก”
ร่างปีศาจใหญ่ขึ้นทันที
June หันมอง
คำว่าเป็นห่วง…กำลังเลี้ยงมัน?
ลิอากุมมือแม่
“ข้าไม่ไปแล้ว”
June หันขวับ
“อย่าเพิ่งพูด!”
“อะไร?”
“อย่าเพิ่งสัญญา!”
“แต่แม่ข้า—”
“ฉันรู้!”
June มองตัวเลข
76% → 88%
“ทุกครั้งที่คุณบอกว่าจะทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อให้แม่ไม่กลัว มันแข็งแรงขึ้น!”
ทุกคนในห้องมองเธอ
“อะไรแข็งแรง?”
June ชี้
“ไม่มีใครเห็นจริง ๆ เหรอ?”
ทันใดนั้น—
หญิงผู้เป็นแม่ลืมตา
ดวงตาสีดำสนิท
มือคว้าข้อมือลิอาแน่น
“ถ้าเจ้าไป…”
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเธอ
“แม่จะตายเพราะเจ้า”
Synchronization: 94%
ลิอาหน้าซีด
“แม่…”
June มองปีศาจ
แล้วภาพจากสนามโรงเรียนก็กลับมาอีกครั้ง
ฉันไม่อยากให้เธอไป
แต่ฉันไม่ควรทำให้เธออยู่เพื่อจัดการความรู้สึกของฉัน
June สูดลมหายใจ
แล้วเดินเข้าไปหาลิอา
“มองฉัน”
“แต่แม่—”
“มองฉันก่อน”
ลิอาหันมา
June ถาม
“คุณรักแม่ไหม?”
“รัก!”
“แล้วคุณอยากให้แม่มีชีวิตอยู่เพราะคุณอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา”
“หรืออยากให้แม่สามารถมีชีวิตได้ ถึงวันที่คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้น?”
ลิอานิ่ง
June หันไปหาผู้เป็นแม่
“และคุณรักลูกใช่ไหมคะ?”
ดวงตาสีดำจ้องเธอ
“นางเป็นทุกอย่างของข้า”
June พยักหน้า
“นั่นแหละค่ะ”
“บางทีปัญหาอาจเริ่มตรงคำว่า ‘ทุกอย่าง’”
ร่างปีศาจกระตุก
Synchronization: 91%
June เห็น
“คุณรักลูกได้”
“คิดถึงลูกได้”
“กลัวได้”
“เสียใจได้”
“แต่ความรู้สึกเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องกลายเป็นหน้าที่ของลูกที่จะต้องเสียชีวิตของตัวเองเพื่อทำให้คุณไม่รู้สึกมัน”
ปีศาจกรีดร้อง
หญิงผู้เป็นแม่เริ่มร้องไห้
“ข้ากลัว…”
เสียงมนุษย์เริ่มกลับมา
“ถ้านางไป…บ้านจะเงียบ”
“ถ้านางเจอชีวิตใหม่…”
“ถ้านางไม่กลับมา…”
June พยักหน้า
“คุณบอกเธอได้ว่า ‘แม่กลัว’”
“โดยไม่ต้องเปลี่ยนมันเป็น ‘ลูกต้องอยู่’”
เส้นสีแดงบางส่วนเริ่มคลาย
ลิอาร้องไห้
“แล้วข้าล่ะ?”
June หันไป
“ฉันควรไปจริง ๆ เหรอ?”
June ส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้”
ลิอาชะงัก
“นี่เป็นชีวิตคุณ”
“ฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินแทน”
“แต่ถ้าคุณเลือกอยู่…”
June มองตรงเข้าไปในตาเธอ
“ขอให้เป็นเพราะคุณเลือก”
“ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิดบังคับ”
เงาดำรอบลิอาสั่น
Core Belief Detected
“ถ้าฉันเลือกตัวเองแล้วทำให้คนที่รักเสียใจ
แปลว่าฉันเห็นแก่ตัว”
June มองข้อความ
ลิอากำมือ
“ข้ารักแม่”
ปีศาจพยายามกระซิบ
“งั้นอยู่สิ…”
ลิอาส่ายหน้า
“แต่ความรักของข้าไม่ควรต้องพิสูจน์ด้วยการทิ้งตัวเอง”
แสงสีชมพูทองปรากฏขึ้นกลางอก
ไหลไปตามแขน
AWAKENING DETECTED
ผู้ตื่นรู้: 1
ลิอามองมือของตัวเอง
เปลวแสงลุกขึ้น
ปีศาจกรีดร้อง
หลุดออกจากร่างผู้เป็นแม่
แล้วพุ่งเข้าหาลิอา
เธอยกแขนขึ้นตามสัญชาตญาณ
หมัดกระแทกร่างมัน
ตูม!
ปีศาจกระเด็นทะลุประตูออกไปกลางถนน
ทุกคนหยุด
June เบิกตา
“คุณ…ต่อยมันได้?”
ลิอามองมือ
“ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
หน้าต่างระบบปรากฏตรงหน้า June
QUEST UPDATED
Demon Core Manifestation detected
เงื่อนไขการปราบมาร
ผู้กล้า: 1 / 1
ผู้ตื่นรู้: 1 / 2
June มองตัวเลข
“ต้องมีอีกคน…”
จากด้านนอก—
เสียงปีศาจคำราม
และเงาดำจำนวนมากเริ่มปรากฏขึ้นตามถนน
June วิ่งออกไป
ผู้คนกำลังมุง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ลิอาทำร้ายแม่หรือ?”
“นางจะทิ้งครอบครัวจริง ๆ?”
“พ่อแม่เลี้ยงมาตั้งเท่าไร!”
ทุกประโยคทำให้ร่างปีศาจใหญ่ขึ้น
Connection Sense เปิดออกเต็มที่
June เห็นเส้นสีแดงจำนวนมหาศาล
ไม่ใช่เพียงครอบครัวลิอา
แต่มันลากไปทั่วเมือง
แม่สู่ลูก
คู่รักสู่คู่รัก
เพื่อนสู่เพื่อน
ผู้ให้สู่ผู้รับ
สายสัมพันธ์นับพันที่มีความรักจริงอยู่ข้างใน—
แต่ถูกพันด้วยความคาดหวังว่า
ถ้ารักฉัน เจ้าควรทำให้ฉันไม่เจ็บ
หน้าต่างเปลี่ยน
QUEST SCALE UPDATED
Rank D → Rank C
City-Wide Attachment Network detected
ผู้กล้า: 1 / 1
ผู้ตื่นรู้: 1 / 2
Missing Awakened Individual detected within current area
June มองไปรอบตัว
“อยู่แถวนี้?”
เธอเห็นมาเรีย
พ่อของลิอา
หญิงชรา
คนในชุมชน
“ใคร…”
ระบบไม่มีคำตอบ
แต่ตราบนหลังมือของ June—
ค่อย ๆ ส่องแสงขึ้น
Dormant Awakening Signature detected
June ก้มมอง
ก่อนข้อความสุดท้ายจะปรากฏ
Source: JUNE
เธอแข็งค้าง
“ฉัน?”
จบตอนที่ 6